ورزشی جماران، گاهی اوقات شادی های خودجوش در ورزش به قدری خوب هستند که دهه ها بعد مانند یک سنت ادامه پیدا می کنند. اعتراف توماس توخل که اعلام کرد دوست داشت پس از پیروزی ۳ بر ۲ انگلیس برابر مکزیک در ورزشگاه آزتکا کمی از چمن این ورزشگاه را می خورد، موجب شد برخی از خاص ترین شادی های جهان ورزش را مرور کنیم. به نوشته اتلتیک، خیلی از آن ها تبدیل به یک حرکت عادی هنگام جشن پیروزی شدند.
سرمربی تیم ملی انگلیس در مستند جدیدب که توسط اتحادیه فوتبال این کشور تهیه شده است، گفت: "پس از بازی به یکی از دوستانم پیام دادم و برایش نوشتم که اشتباه کردم پس از بازی کمی از چمن را نخوردم تا از آن چیزی را در بدنم برای همیشه داشته باشم." از شیر بدون چربی و ران بوقلمون تا تتو، روش هایی است که ورزشکاران از لحظه پیروزی لذت می برند. خوردن چمن توخل تنها کسی نیست که ایده خوردن چمن را پیدا کرد. نواک جوکوویچ در این رابطه بسیار شناخته شده است. تنیسور صربستانی هر بار که در ویمبلدون قهرمان شد چمن زمین مرکزی را خورد.
نخستین پیروزی اش در سال ۲۰۱۱ اتفاق افتاد و پس از آن شش بار دیگر در این این بازی ها قهرمان شد. جوکوویچ در این باره گفت: "مشخص است که یک سنت کوچک است. از کودکی رویای قهرمانی در ویمبلدون را داشتم بنابراین مثل هر کودکی شما رویاپردازی می کنید یک کار دیوانه وار هنگام فتح آن کنید، اگر قهرمان شوید آن یکی از آن کارها خواهد بود." ورزشکاران دیگری هم این کار را انجام دادند مانند مت راول استرالیایی (بازیکن راگبی). لز مایلز (سرمربی بازنشسته فوتبال آمریکایی) در جریان بازی ها چمن می خورد.
یکسره خوردن شیر در ایندیاناپولیس ۵۰۰ ایندی ۵۰۰ که نخستین بار در ۱۹۱۱ برگزار شد یکی از معتبرترین رقابت های موتور سواری است و در کنار مسابقات ۲۴ ساعت لومان و گرند پری موناکو جزیی از تاج سه گانه به حساب می آید. اولین خواسته شما پس از ۵۰۰ مایل مسابقه چه خواهد بود؟ برای لوییس مهیر، پس از سومین قهرمانی یک بطری باترمیلک (آب دوغ) برای خواباندن عطش بود. پس از مسابقات سال ۱۹۳۶، سنتی ایجاد شد که تولید کنندگان لبنیات محلی یک بطری شیر سرد به برنده می دهند. آن ها از قبل از رانندگان می پرسند چه شیری را ترجیح می دهند: بدون چربی، دو درصد چربی یا شیر کامل (پر چرب).
شیر پر چرب گزینه محبوب است. برندگان ابتدا یک سره آن را می نوشند و بقیه را به عنوان بخشی از جشن روی سر خود خالی می کنند. تتو کردن نماد المپیک یکی از محبوب ترین تتو ورزشی حلقه های المپیک است، نشان خاصی که بهترین ورزشکاران جهان دستاوردهای خود را در این بازی ها اینگونه جشن می گیرند. کریس جاکوب (شناگر بازنشسته آمریکایی) درباره آن گفت: "به تشریفات تبدیل شده است. بیشتر شبیه کارت ورود به یک باشگاه خاص است." جاکوب پس از کسب دو مدال طلا و یک نقره در بازی های المپیک ۱۹۸۸ سئول تتو کرد و پس از آن تتو حلقه های المپیک ترند شد.
او گفت: "می خواستم آن دوره از زندگی ام را به یادگار ثبت کنم." قهرمانان المپیک همچون سیمون بایلز، سونی لی، مایکل فلپس و نوآ لایلز این نماد را روی بدن خود تتو کردند. پییر کوبرتن که به عنوان پدر بازی های المپیک مدرن شناخته می شود این نماد را طراحی کرده است. پنج حلقه معرف قاره ها است و پنج رنگ حلقه ها با پس زمینه سفید دربرگیرنده رنگ تمام کشورها است. تورداکن در روز شکرگزاری در NFL بوقلمون بریان با تعطیلات روز شکرگزاری در آمریکا پیوندی ناگسستنی دارد؛ درست مانند لیگ فوتبال آمریکایی که بازیهای آن در این روز، سابقه ای طولانی دارند (از سال ۱۹۳۴).
جان مَدِن بود که ران بوقلمون را به عنوان یک جام معرفی کرد. مدن به عنوان سرمربی اوکلند ریدرز در سال ۱۹۷۷ پیروز سوپربول شد و سپس به یک گزارشگر تحسین شده تبدیل شد. او بین سال های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۱ در روز شکرگزاری در پخش تلویزیونی حضور داشت و در سال ۱۹۸۹ پس از درخشش رجی وایت در خط دفاعی فیلادلفیا ایگلز و پیروزی ۲۷ بر صفر این تیم برابر دالاس کابویز به او یک ران بوقلمون هدیه داد. جورج تیگ در سال ۲۰۲۳ در یک مصاحبه گفت: "برای بازیکنان بالا رفتن از اینجا یک افتخار است چون شما باید کاری انجام دهید.
نیاز دارید چند لقب داشته باشید یا کار خاصی انجام دهید تا شما را به سمت میز فرا بخوانند. از من هرگز دعوت نکردند. فکر می کنم روزهای شکرگزاری من به اندازه کافی خوب نبودند." بوقلمون ها را به زمین می بردند تا بهترین بازیکنان بازی مقابل دوربین آن را بخورند. کمی بعد شش ران ظاهر شد تا به برجسته ترین بازیکنان داده شوند، قبل از اینکه مدن سنت تورداکن را در سال ۱۹۹۷ وارد کند. مدن ۲۸ دسامبر ۲۰۲۱ در ۸۵ سالگی درگذشت اما هنوز از ستاره های بازی دعوت می شود تا هنگام پخش تلویزیونی روز شکرگزاری ران های بوقلمون را میل کنند.
پرش قهرمان یک سنت دیگر که ریشه در لحظه ای خودجوش داشت، در سال ۱۹۸۸ شکل گرفت؛ ایمی الکات قهرمان بازی های گلف شورون شد و با پریدن در برکه ای که در کنار حفره هجدهم زمین گلف قرار داشت این پیروزی را جشن گرفت. الکات در سال ۲۰۱۱ در یک مصاحبه گفت: "تنها لحظه ای از هیجان خالص بود. این بخشی از شخصیت من است. فکر کردم چرا که نه؟" او در سال ۱۹۹۱ این شادی را در کنار دینا شور، از بنیاگذاران تورنمنت و اسطوره دنیای سرگرمی تکرار کرد. پس از درگذشت شور در سال ۱۹۹۴، هر برنده پرش قهرمان را انجام می دهد و پس از بیرون آمدن از آب با حوله حمام و جام قهرمانی عکس می گیرد.
باشگاه گلف میشن هیلز در کالیفرنیا از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۲۲ میزبان این بازی ها بود اما محل برگزاری مسابقات قهرمانی به نزدیکی هیوستون منتقل شد تا به دفتر مرکزی اسپانسر جدید، شورون نزدیک باشد. میزبان بعدی، یعنی باشگاه کارلتون وودز در وودلندز تگزاس، اسکله ای موقت برای پرش قهرمانان درون دریاچه ای که از حفره نهم تا هجدهم امتداد داشت، تعبیه کرد. آب دریاچه پاکسازی شد و دورش حصار کشیده شد تا حیوانات نتوانند واردش شوند.
با این حال محل برگزاری بازی ها در سال ۲۰۲۶ دوباره تغییر کرد و زمین گلف مموریال پارک در هیوستون هیچ آبی در نزدیکی حفره هجدهم نداشت به همین خاطر مسئولین برگزاری ۶۰ هزار دلار برای ساخت یک استخر با عمق ۴ متر هزینه کردند. گلن وکرلین، مدیر اجرایی این تورنمنت گفت: "شما مقابل حفره هجدهم هستید، با قهرمان چه کار خواهید کرد اگر ما حوله نداشته باشیم؟ آن چیزی است که مردم به دیدنش عادت کردند.
بسیار خوب، اگر می خواهید حوله بدهید بهتر است که برکه داشته باشید." نلی کوردا در سال ۲۰۲۶ قهرمان شد و در آن پرید اما آن ها در حال ساخت مانع بزرگتر با آب دائمی در کنار حفره هجدهم هستند تا برای سال آینده آماده شود. بریدن تور سبد در ورزش دانشگاهی در بسکتبال دانشگاهی چه مردان و چه زنان پس از قهرمانی در تورنمنت کنفراس، صعود به فینال فور یا هر نوع قهرمانی تور سبد بریده می شود. زمانی که کارولینای شمالی قهرمان تورنمنت کنفرانس جنوب در سال ۱۹۴۷ شد، اورت کیس سرمربی، این سنت را وارد فرهنگ بسکتبال دانشگاهی کرد.
او روی کول شاگردانش سوار شد تا تور را به عنوان یادگاری ببرد. بازیکنان و سرمربیان با قرار دادن نردبان، به نوبت بخش هایی از تور سبدی که در بازی قهرمانی شان استفاده شده را می برند. اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی تامین کنندگان رسمی برای قیچی و نردبان دارد. بسیاری از این سنتها توسط بازاریابان زیرک ترویج میشوند. یک بار به شکل اتفاقی حادثه ای رخ داد. روی ویلیامز، سرمربی سابق کارولینای شمالی در جریان جشن قهرمانی منطقه ای در سال ۲۰۱۶ تور از دستش در رفت و انگشتش را برید.
او درباره این اتفاق گفت: "من مشکل سرگیجه دارم و زمانی که روی نردبان ایستاده بودم، زمانی که در حال بریدن تور بودم احساس کردم آن کمی تکان می خورد. به همین خاطر تور از دستم در رفت و انگشتم را بریدم. سپس تلاش کردم آن را از همه پنهان کنم اما خونریزی شدید بود و در رختکن چهار تا پنج بخیه به انگشتم زدند."
منبع: جماران
