رژیم صهیونیستی این روزها با اجرای عملیاتی موسوم به «دیوار آهنین»، یک بار دیگر نشان داد که سیاست اصلیاش در قبال فلسطینیان، چیزی جز کوچاندن اجباری و تغییر ترکیب جمعیتی سرزمینهای اشغالی نیست. آنچه در کرانه باختری رخ داده، یک عملیات نظامی مقطعی نیست؛ روایت تکراری یک نقشه قدیمی است که هر بار با بهانهای تازه و روشی وحشیانهتر اجرا میشود. گزارش دفتر حقوق بشر سازمان ملل که در اوایل سپتامبر (شهریور) منتشر شده، روایتگر فاجعهای است که بسیاری از نهادهای بهاصطلاح مدافع حقوق بشر، ترجیح دادهاند در برابر آن سکوت کنند؛
عملیات «دیوار آهنین» در اردوگاههای جنین، طولکرم و نور شمس، نه یک اقدام نظامی متعارف، که نمونهای تمامعیار از «پاکسازی قومی» و «جنایت علیه بشریت» است. هدف از این عملیات، چیزی جز تخریب زیرساختهای زندگی، بیرون راندن ساکنان و باز کردن میدان برای شهرکسازیهای غیرقانونی نبوده است. چیزی که این جنایت را از نمونههای پیشین متمایز میکند، صراحتی است که در اجرا و حتی در اعلام نیت آن دیده میشود.
مقامات صهیونیستی نهتنها تلاشی برای پنهان کردن اهداف خود ندارند، بلکه با افتخار از برنامههای انتقال جمعیت سخن میگویند و سعی میکنند آن را در لفافه عباراتی همچون «مهاجرت داوطلبانه» جا دهند. غافل از اینکه در شرایطی که مردم زیر بمباران و محاصره و گرسنگی دست و پا میزنند، سخن گفتن از «داوطلبانه» بودن کوچ، نه یک اشتباه تحلیلی، که توهینی آشکار به وجدان انسانی است. ساکنان غزه و کرانه باختری، حتی پس از سالها جنگ، تخریب خانهها و از دست دادن عزیزانشان، مصمم به ماندن در سرزمین خود هستند.
این خود نشان میدهد که ادعای «مهاجرت داوطلبانه» صرفا یک توجیه سیاسی برای پوشاندن چهره واقعی عملیات پاکسازی است. گزارش سازمان ملل هم بهصراحت اشاره دارد که شیوه اجرای عملیات «دیوار آهنین»، این نگرانی را بهشدت تقویت کرده که ساکنان کرانه باختری با یک برنامه از پیش طراحی شده برای پاکسازی قومی روبهرو هستند، نه یک واکنش نظامی آنی. ابعاد آماری و تخریبها بر اساس مستندات سازمان ملل، در عملیات «دیوار آهنین» کل جمعیت سه اردوگاه پناهندگان جنین، نور شمس و طولکرم به زور از خانههای خود خارج شدهاند.
تا ماه جولای (تیر)، بیش از ۳۳ هزار و ۳۶۲ نفر همچنان در آوارگی به سر میبرند و هیچگونه مجوزی برای بازگشت دریافت نکردهاند. آنچه این آمار را هولناکتر میکند، میزان تخریب زیرساختهاست؛ براساس گزارش سازمان ملل، تا اکتبر ۲۰۲۵ حدود ۵۲ درصد از ساختمانهای اردوگاه جنین، ۴۸ درصد از اردوگاه نور شمس و ۳۶ درصد از اردوگاه طولکرم یا بهطور کامل تخریب شده و یا چنان آسیب دیدهاند که قابل سکونت نیستند. این حجم تخریب، که به هیچ وجه با ضرورتهای نظامی قابل توجیه نیست، نشان میدهد که هدف اصلی غیرقابل سکونت کردن این مناطق و ممانعت از بازگشت ساکنان بوده است.
نقض قوانین بینالمللی و پاکسازی قومی دفتر حقوق بشر سازمان ملل، آنچه رخ داده را «آوارگی گسترده، طولانیمدت و سیستماتیک» توصیف کرده و از آن با عنوان «جنایت علیه بشریت» یاد کرده است. استفاده از حملات هوایی، بولدوزرهای زرهی و انفجارهای کنترلشده برای تخریب خانهها، در کنار ممانعت نظامی از بازگشت آوارگان، همگی نشانههایی از یک سیاست سازمانیافته برای پاکسازی قومی است. کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل نیز تأکید کرده که هدف از این عملیات، «اخراج هرچه بیشتر فلسطینیان و آمادهسازی فضا برای شهرکهای غیرقانونی بیشتر» بوده است؛
اقدامی که در تناقض آشکار با قوانین بینالمللی و تعهدات یک دولت اشغالگر است. زنان و کودکان قربانیان مستقیم و بیدفاع شاید دلخراشترین بخش این فاجعه، سهم سنگین زنان و کودکان از قربانیان باشد. براساس گزارش سازمان ملل، از مجموع ۱۰۲ فلسطینی که در کشتارهای اخیر به شهادت رسیدهاند، ۲۱ نفر کودک و تعدادی نیز زن بودهاند. این یعنی نزدیک به نیمی از قربانیان، افرادی کاملا غیرنظامی و بیدفاع بودهاند که قوانین جنگ نیز آنها را در زمره محافظتشدهترین گروهها قرار میدهد.
بیشتر بخوانید: حمله رژیم صهیونیستی به اردوگاه البریج و خانیونس رژیم صهیونیستی کنسولگری انگلیس را در قدس اشغالی تعطیل کرد
گزارشهای میدانی از جنایتهای هولناکی حکایت دارند که فراتر از هر تصوری است؛ از تیراندازی به زنان باردار تا شهادت یک کودک دو ساله در جنین که با اصابت گلوله به سرش به شهادت رسید؛ کودکانی که نهتنها هیچ تهدیدی برای نیروهای نظامی نبودند، بلکه دقیقا به این دلیل که در خانههای خود و در آغوش خانواده بودند، هدف قرار گرفتند. این جنایات، نهتنها نقض آشکار کنوانسیونهای ژنو، بلکه نمونههایی از وحشیانهترین مصادیق «جنایت علیه بشریت» هستند؛ این جنایات نشان میدهد که آنچه رخ داده، نه یک اشتباه عملیاتی، بلکه بخشی از یک راهبرد آگاهانه برای پاکسازی قومی است.
فاجعه کرانه باختری، یک بار دیگر ثابت کرد که رژیم صهیونیستی برای تداوم موجودیت خود، چیزی جز کشتار، آوارگی و تغییر هویت جمعیتی فلسطینیان نمیشناسد. عملیات «دیوار آهنین» تنها تازهترین حلقه از زنجیرهای است که از نکبت ۱۹۴۸ شروع شده و تا امروز ادامه دارد. آنچه در کرانه باختری و غزه رخ میدهد، نسلکشی تدریجی و پاکسازی سیستماتیک یک ملت است. سازمان ملل و دیوان کیفری بینالمللی اگر هنوز اعتباری برای خود قائلند، باید از حالت انفعال خارج شوند و با اقدامات جدی، زمینه بازگشت آوارگان و محاکمه عاملان این جنایتها را فراهم کنند.
در غیر این صورت، سکوت آنها، خود بخشی از این جنایت خواهد بود. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
