به گزارش گروه رسانهای شرق،
سیدحسین میرافضلی، کارشناس انرژی: ظرفیت صادرات نفت خام ایران حدود ۱.۵ تا ۱.۸میلیون بشکه در روز است که به سبب تحریمها امکان صادرات بخشی از آن وجود نداشته و میانگین صادرات نفت خام ایران در هشت سال گذشته حدود ۸۰۰ هزار بشکه در روز بوده است. حدود ۸۰ درصد نفت تولیدی جهان به بنزین و گازوئیل تبدیل میشود و بهعنوان سوخت خودروها مصرف میشود. بخشی از گازوئیل و مازوت نیز بهعنوان سوخت نیروگاهها به مصرف میرسد.
با روند سریع برقیسازی خودروها و توسعه حملونقل عمومی، نیاز به بنزین و گازوئیل کاهش خواهد یافت و برق جایگزین بنزین و گازوئیل خودروها خواهد شد، بنابراین تقاضا و قیمت نفت در ۲۰ سال آینده روند تند نزولی را طی خواهد کرد. بحرانهای اوکراین و جنگ با ایران تنفس مصنوعی هستند که برای دوره کوتاه گذار از نفت، قیمتها را بالا نگه میدارند تا اهداف مختلف مدنظرشان را محقق کنند؛
ازجمله اقتصادیشدن سرمایهگذاری در حوزههای رقیب نفت و حداکثر استخراج و فروش نفت و گاز شیل باقیمانده آمریکا، زغال سنگ و انرژی خورشیدی و نیروگاههای تلمبهای ذخیرهای در آینده بخش درخورتوجهی از سهم تأمین انرژی خودروها را به خود اختصاص خواهند داد. ذخایر زغال سنگ قابل استفاده جهان چند برابر ذخایر نفت قابل برداشت است. هزینه سرمایهگذاری در استخراج زغال سنگ بسیار کمتر از سرمایهگذاری در نفت است.
پراکندگی ذخایر زغال سنگ جهان بسیار بیشتر از نفت است و هزینه تولید هر مگاوات انرژی از زغال سنگ بسیار کمتر از نفت است، بنابراین کشورهای واردکننده نفت از قبیل چین و ژاپن و کره و برخی کشورهای اروپایی به سمت استفاده از زغال سنگ موجود در کشور خودشان حرکت میکنند و آلایندگی بیشتر در برابر نفت را با کمک تکنولوژی حل کردهاند و حتی از co2 حاصل از زغال سنگ برای تولید متانول و زنجیره ارزش آن که بسیار متنوع است، استفاده میکنند.
ایران قطعا در سالهای آینده نیز برای فروش نفت خود با مشکل مواجه خواهد بود و زمانی که نفت، کممشتری و کمارزش شود، دیگر حساسیتی روی تحریم و محدویت برای آن وجود نخواهد داشت. قیمت نفت در مدت ۱۰ تا ۱۵ سال آینده به محدوده ۳۰ دلار بر بشکه نزول خواهد کرد و ارزش ذخایر نفت ایران از حدود هفت هزار میلیارد دلار کنونی به حدود سه میلیارد دلار نزول خواهد کرد، اما گاز و برق همچنان مشتریان خود را خواهند داشت.
گاز به دلیل قیمت مناسب آن، آلایندگی کمتر، سهولت در صادرات از طریق خطوط لوله و مصارف خاص آن در تأمین حرارت و بهعنوان خوراک برخی واحدهای پتروشیمی همچنان مشتریان خود را حفظ خواهد کرد، بنابراین مزیت صادراتی ایران در آینده برق و گاز خواهند بود. ما باید نفت خام صادراتی را در داخل کشور جایگزین سوخت واحدهای نیروگاهی و صنعتی کنیم و بر صادرات برق و گاز به کشورهای همسایه از قبیل ترکیه، عراق، پاکستان و افغانستان متمرکز شویم. چین بازار پایداری برای صادرات نفت نیست و در آینده نزدیک واردات نفت خود را شدیدا کاهش میدهد و انرژی خورشیدی و زغال سنگ و…
را جایگزین میکند.
در تابستان سال گذشته عربستان بیش از ۶۰۰ هزار بشکه نفت خام در نیروگاههای خود به صورت مستقیم استفاده کرد. تا حدود سال ۱۹۸۰ بیشتر نیروگاههای برق ژاپن نفت خام مصرف میکردند که به دلیل اعوجاج قیمتها و نبود ثبات در تأمین، به جایگزین الانجی از آمریکا و زغال سنگ اقدام کردند.
این تصور که بدون اصلاحات فنی در واحدهای صنعتی بتوان نفت خام را جایگزین سوخت نیروگاهها و سوخت کوره کارخانههای پتروشیمی، سیمان، صنایع فولادی و فلزی، شیشه و سرامیک، کورههای آجرپزی و… کرد، خوشخیالی است اما با اصلاحات و سرمایهگذاریهای زیر که منابع مالی کلان و زمان زیادی نیاز ندارد، میتوان کل نفت صادراتی ایران را در نیروگاهها و صنایع به صورت مستقیم استفاده کرد.
مشخصات نفت خام صادراتی ایران در یکی از منابع به شرح زیر بیان شده:
چگالی در 15.6درجه سانتیگراد حدود 0.857 g/cm³
گوگرد کل حدود 1.4–1.5 wt%
نیتروژن حدود 0.13–0.18 wt%
آب و رسوب
منبع: شبکه شرق
