محققان یک گجت متصل شونده به موبایل برای ردیابی آب مروارید و ناخنک چشم ابداع کرده اند که دقت آن در شناسایی بیماری با تصمیم پزشکان همخوانی دارد.
به گزراش خبرگزاری مهر به نقل از فیز، محققان متوجه شده اند تصمیمهای مربوط به ارجاع بیماران مبتلا به آب مروارید بر اساس تصاویر گرفتهشده با گوشی هوشمند و بررسیشده از راه دور، همخوانی بالایی با تصمیمهای چشمپزشکانی دارد که بیماران را بهصورت حضوری در اردوگاههای چشمپزشکی مناطق روستایی معاینه میکنند.
این یافته به کارمندان بخش درمان در شناسایی آبمروارید، ناخنک (نوعی زائده گوشتی روی سفیدی چشم) و سایر بیماریهای چشمی در افرادی که در مناطق روستایی دورافتاده زندگی میکنند و به دلیل موانع جغرافیایی، سن بالا یا ناتوانی جسمی، دسترسی دشواری به چشمپزشک دارند، کمک می کند.
دکتر پرابو کریشنا راویلا، پزشک بیمارستان چشمپزشکی «آراویند» در شهر مادورای هند، در چهل و چهارمین کنگره انجمن اروپایی جراحان آبمروارید و جراحیهای انکساری (ESCRS) اظهار داشت نتایج این بررسی میتواند نقش مهمی در مقابله با آبمروارید و پیشگیری از نابینایی در آینده ایفا کند. او در این باره گفت: آب مروارید هنوز یکی از دلایل اصلی کوری به حساب می آید. در هند و کشورهای مشابه مدل اصلی برای دسترسی جوامع دورافتاده ایجاد اردوگاه های چشم پزشکی بوده است. این اردوگاه ها کلینیک های موقتی هستند که چشم پزشکان از مناطق شهری در تاریخ های مشخصی به آنها سفر می کنند.
اما این مدل محدودیت های زیادی دارد و به عنوان مثال گران است، از لحاظ لجستیکی پیچیده است و به طور کامل به میزان در دسترس بودن متخصص وابسته است و فقط تعداد اندکی از افرادی که به چنین خدمتی نیاز دارند، به آن دست می یابند.
درهمین راستا راویلا و همکارانش یک ابزار افزودنی کوچک و قابل حمل ساختند که به موبایل اندروید متصل می چسبد. این دستگاه شامل لنزی است که نمای جلویی از چشم را بزرگنمایی می کند و مجهز به دو چراغ ال ای دی کوچک است که با موبایل روشن می شوند و یک اسکوپ سیلیکونی دارد که به راحتی دور حلقه چشم بیمار قرار می گیرد. این دستگاه ارزان قیمت در هند ساخته شده و هزینه آن همراه موبایل کمتر از 150 دلار است. این گجت به یک اپ موبایل مجهز است که برای پزشکی از راه دور به کار می رود.
کارکنان سلامت جامعه (CHW) پس از سه ساعت آموزش در ۱۹ اردوی سیار چشمپزشکی روستایی در پنج شهرک نزدیک «پوندیچری» در ایالت تامیلنادو (شامل چنگام، تیرووانامالای، چِیار، آرانی و کودالور)، ۱۰۹۳ بیمار را در روستاهای اطراف این مناطق غربالگری کردند. تشخیصها و تصمیمات مربوط به ارجاع بیماران توسط چشمپزشکان از راه دور انجام و سپس با تشخیصها و تصمیمات چشمپزشکانی که بیماران را بهصورت حضوری در همان اردوها معاینه کرده بودند، مقایسه شد.
راویلا در این باره می گوید: از نظر بالینی، مهمترین یافته این بود که وقتی چشمپزشک مستقر در راه دور تصاویر گرفتهشده با گوشی هوشمند را بررسی میکرد و پزشک حاضر در اردو نیز بهطور مستقل درباره نیاز بیمار به ارجاع به بیمارستان برای مراقبتهای تکمیلی تصمیم میگرفت، در ۹۶ مورد از هر ۱۰۰ مورد، نظر آنها با یکدیگر مطابقت داشت.
توافق قابلتوجهی میان دو پزشک در زمینه تشخیص انواع آبمروارید (کاتاراکت) وجود داشت به طوریکه آنها در ۸۹ درصد موارد همنظر بودند. این میزان توافق برای ابتلا به آبمروارید پیشرفته ۹۶ درصد، آبمروارید در مراحل اولیه ۸۵ درصد، نبود آبمروارید ۸۹ درصد و وضعیت «سودوفاکیا» یا وجود لنز کاشتهشده در چشم ۹۷ درصد بود. همچنین توافق متوسطی در مورد ناخنک چشم (پتریژیوم) مشاهده شد (۹۴ درصد). کارکنان سلامت جامعه بهسرعت آموختند که هر چشم را در کمتر از ۲.۵ دقیقه غربالگری کنند و میزان توافق میان پزشکان با افزایش کیفیت تصاویر، بیشتر میشد.
منبع: خبرگزرای مهر
