بچه های سندروم داون مدرسه می خواهند و تحرک!

باشگاه خبرنگاران جوان، مرضیه السادات حسینی راد- روزخاصی هست وبچه‌های سندروم داون با مادرهایشان آمده‌اند دوست اصلی این بچه‌ها در خانواده مادر است که پابه پای تمام تنهایی این بچه هاست. سالن ورزشی ۲۲ بهمن متعلق به آموزش وپرورش استثنایی استان کرمان است سالن کوچکی که امروز تمام دنیای شاد بچه‌های سندروم داون را درخود جا داد. دختروپسر‌ها با لباس ورزشی آمده‌اند از تنها باشگاه ورزشی کودک کرمان تعدادی مربیان جوان وبا حوصله حضور دارند. برنامه امروز به نوعی در تمام کشوربرای بچه‌های خاصی مانند طیف‌های اوتیسم وسندرم داون ارائه می‌شود و هدف از برگزاری آن ایجاد تحرک وشادی ونشاط ناشی از ورزش است تا بچه‌ها ازوضعیت رخوت درآیند.

بازی‌های شاد وریتموگیم همراه با موزیک شاد باعث شده اغلب بچه‌ها مادر‌ها را فراموش کرده ووقت خود را برای ورزش ونوع ریتم‌های حرکتی صرف کنند. خانم مربی درباره نوع حرکات اعتقاد دارد: این بچه‌ها به سبب اضافه وزن نیاز به تحرک و ورزش دارند، اما خانواده‌ها به سبب هزینه‌های بالای مراقبتی دیگرهزینه‌ای برای ورزش وباشگاه بردن آنان نمی‌کنند از سوی دیگر درهیچ باشگاه ورزشی نمی‌توانند نیاز‌های ورزشی این گروه از بچه‌ها را ببینند درنتیجه باشگاه‌های تخصصی مانند باشگاه تکاپو کار تخصصی روی انواع گروه‌های بچه‌های ۱ تا ۱۲ سال را آغاز کرده است.

وی ازجمله اثرات حرکات ریتموگیم را پرورش ذهن کودک، ارتقای وضعیت بدنی، مهارت‌های رشدی کودک و ارزیابی رشد آنان دانست وگفت: کار ورزش ما زیر نظر مربیانی که تخصص آنان ارزیابی رشد بدنی ونیز سواد ارتقا بدن است دنبال می‌شود.

در ادامه با سید کمال الدین موسوی مرد شماره یک محبوب بچه‌های انجمن صحبت می‌کنم. وی که قبلا در انجمن اوتیسم تلاش‌های بی شمارش به ایجاد تنها مدرسه تخصصی اوتیسم در کرمان منجر شد حالا خودش را وقف بچه‌های سندروم داون کرده است. وی می‌گوید: بچه‌های این انجمن به سبب خلوت گزینی درخانه اغلب وزن بالایی دارند ونیاز است ورزش وتحرک بیشتری داشته باشند که امروز ما از فرصت رایگان بودن ورزش خاص در این باشگاه استفاده کردیم. وی افزود: خانواده‌ها بیشتر از بچه‌ها اشتیاق دارند که آنها درجمع دوستان ودر محیط پرتحرک وشاد حاضر شوند.

وی افزود: ما طرح‌های مختلفی برای تحرک و ورزش این بچه‌ها داریم، اما نیاز به مکانی برای ورزش و نیز کمک خیرین جهت کمک به این بچه‌ها داریم. بین بچه‌ها و مادرهایشان می‌روم، مرجان نیک طبع دختر بامزه و مودبی است که از روز شادی که پشت سرگذاشته هیجان دارد. به نظر بزرگتر از بقیه بچه هاست، اما چهره دوست داشتنی اش محاسبه سنش را سخت می‌کند، بمن می‌گوید: ورزش کردن را خیلی دوست دارم دلم می‌خواهد دوباره اینجا بیایم.

حرف زدن با این بچه‌ها نیاز به مترجمی قوی بنام مادر دارد و مادر از دست وپا زدن دخترک ادامه می‌دهد مرجان روز خوبی داشته وکاش این ورزش کردن‌ها بیشتر باشد. بیرون از سالن چند تن از مادر‌ها عازم خانه شده‌اند مادر دخترکی با لباس سبزمی گوید: برای دخترم روز شاد وپرتحرکی بود که در خانه کمتر اتفاق می‌افتد این بچه‌ها هم بازی ندارند اغلب و درهیچ باشگاه ورزشی نیز به آنان خدمات نمی‌دهند.

درکنار وی یک خانم با سه دخترش حضور دارند که یکی از دختر‌ها بنام نازنین زهرا سندروم داون دارد.‌ می‌گوید قبلا باشگاه ورزشی سعادت او را می‌بردم، اما چون کار با این بچه‌ها سخت است دیگر او را نمی‌توانم باشگاه ببرم. نازنین زهرا با ترجمه همزمان مادرش می‌گوید: خیلی دوست داشتم امروز را، من با خواهرم در خانه بازی می‌کنم و هر وقت در بازی خراب کاری می‌کنم از مادرم عذرخواهی می‌کنم. چهره دلنشینی دارد و از اینکه هدف توجه من قرار گرفته خوشحال است مادرش می‌گوید:نازنین زهرا تخصصش نقاشی روی سفال است.

در پوشه عکس هایش دو نقاشی بسیار زیبا نشانم می‌دهد که کاردخترش است نقاشی از گل و رنگ وشادی که نشان از درون آرام دخترک دارد. بچه‌ها در طول سه ساعت بازی و درگیری ذهنی با جدول‌های شاد وبازی‌هایی مانند دارت وماروپله و ریتموگیم حسابی برافروخته وبیقرار هستند تا به خانه برسند و خستگی رفع کنند.

یکی از زیبایی‌های این انجمن صدا زدن با نام کوچک تک تک بچه‌ها توسط آقای موسوی است وبرای همین هم بچه‌ها او را دوست دارند و با خداحافظی صمیمانه که بین اعضای خانواده کمتر دیده می‌شود از وی تشکر می‌کنند.‌ می‌دانم کار سختی بوده تا این همه مربی و وسایل ورزشی و موزیک و خانواده و سالن را هماهنگ کردن، اما از این مرد همه کاری برای شاد کردن بچه‌های معلول برمی آید. دلم برای این بچه‌ها می‌سوزد وبرای مادرهایشان بیشتر اغلب مادر‌ها شکسته وغمدیده هستند و در نگاه به فرزند دارای مشکل با دقت مراقب هستند نگاه بدی از طرف دیگران به آنان نشود.

واقعیت این است که تا زمانی این بچه‌ها درمدرسه های خصصی قرار نگیرند هرنوع تلاشی برای سروسامان دادن وضعیت جسمی شان که اغلب در این گروه بیماری اضافه وزن بالایی را شامل می‌شود، بی فایده است. شاید نیاز است که بهزیستی استان از سالن‌های خالی که خاک می‌خورد به این بچه‌ها چند سانس در هفته اختصاص دهد تا زیرنظر مربیان متخصص این امر به تحرک بیشتر وسلامت این بچه‌ها کمک شود؛ و آموزش وپرورش هم مدارس تخصصی را جدی‌تر بگیرد چرا که تعداد این بچه‌ها کم نیست و استعداد‌های خوبی بین آنها دیده می‌شود.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان