اما حقیقت این است که این ادعا دورترین چیز از واقعیت است. دموکراسی در گفتمان بینالمللی معاصر، اصلی صادقانه نیست، بلکه ابزاری سیاسی است که هرگاه به سود منافع آنها باشد به کار میرود و هرگاه در برابر مسیرشان قرار گیرد، کنار گذاشته میشود. قدرتهای بزرگی که پرچم آزادی و حقوق بشر را برمیافرازند و خود را نگهبان نظام دموکراتیک در جهان معرفی میکنند، با دموکراسی نه بهمثابه حقی برای ملتها، بلکه بهمثابه نتیجهای مطلوب برخورد میکنند تا زمانی که حکومتهایی فرمانبردار، وابسته و دوست و بازارهایی باز و سیاستهایی تابع و بیاراده مستقل تولید کند.
در غیر این صورت، حتی نیازی به یادکرد این اصول در کشورهای بسیاری همچون امیرنشینهای خلیج و عربستان سعودی نیست؛ کشورهایی که خانوادههایی حاکم بر آنها هستند که از نظر اقتصادی و سیاسی تسلیم اراده آمریکا و غرباند؛ و اگر در کشوری عملی دموکراتیک صورت گیرد و صندوقهای رأی نتیجهای مغایر با منافع آن قدرتها به بار آورند، زبان بهسرعت تغییر میکند و برنده «پوپولیست» و «افراطی» یا «تهدیدی برای ثبات» خوانده میشود؛ و ممکن است دموکراسی که چند روز پیش دستاوردی تاریخی بود، به خطری تبدیل شود که مستلزم تحریم، انزوا و مداخله است.
شواهد بر این امر فراوان است، از جمله نه بهعنوان حصر: آنچه در مصر رخ داد با سرنگونی محمد مرسی، رئیسجمهور منتخب مردمی، از طریق کودتای نظامی به رهبری سیسی، با پشتیبانی آمریکا و غرب و سکوت کامل نهادهای بینالمللی، برای تأمین امنیت رژیم صهیونیستی؛ آنچه در فلسطین رخ داد با کودتا علیه جنبش حماس پس از پیروزیاش در انتخابات عمومی که سپس در ردیف تروریسم قرار گرفت؛ و آنچه از گستاخی ترامپ در عملیات ربودن رئیسجمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو که در کشور خودش منتخب مردمی بود، شاهد بودیم و او را به دیکتاتوری متهم کردند، به طمع نفت ونزوئلا نه از سرِ دلسوزی برای دموکراسی.
همین امر و همین هدف در مورد رئیس نظام سوریه و در لیبی رخ داد، تنها با یک هدف: تصرف نفت و تأمین منافع اسرائیل. آنچه امروز در تجاوز صهیونی-آمریکایی علیه جمهوری اسلامی شاهدیم، برای تصرف نفت ایران است، نه آنچه ترامپ آن را بهانه هستهای یا تغییر نظام برای دموکراسی مینامد. اما عراق نمونهای آشکار از این تناقض است.
نیروهای آمریکایی آن را اشغال کردند و نظام دیکتاتور را تحت عناوینی، چون آزادسازی مردم، سرنگونی دیکتاتوری، ساختن دموکراسی و نابودی سلاحهای کشتار جمعی ساقط کردند، اما در این کشور نظامی بر پایه تقسیم طایفهای، دولتی ضعیف و فرمانبردار از تصمیم آمریکا و سلبشده از اراده و تصمیمگیری مستقل بنا نهادند و بر منابع نفتی آن مسلط شدند. آنچه در عراق رخ میدهد هیچ ارتباطی با نتایج انتخابات عمومی ندارد؛ بلکه نخستوزیر با اشاره کاخ سفید و موافقت ترامپ روی کار میآید، و نه دموکراسیای در کار است و نه کسی نگران آن است.
ما در پیامدهای دروغِ دموکراسی و این توهم کاذب زندگی میکنیم که این پرسش را همچنان مشروع نگاه میدارد: آیا ملتها باید مجازات شوند، چون حکومتی برگزیدهاند که بنده و تسلیمِ واشنگتن و تلآویو نیست؟
منبع: جام جم آنلاین