محمود صادقی، نماینده پیشین مجلس و استاد دانشگاه، در گفتوگو با آوش بااشاره طرح «مقابله با نفوذ» و تاثیر آن بر حوزه علمی گفت: مقابله با نفوذ و شکل حادتر آن یعنی جاسوسی برای بیگانگان از جمله موضوعاتی است و هر نظام و دولتی، باید برای حفظ امنیت این کار را انجام دهد اما هرگونه اقدام عملی یا قانونگذاری باید همراه با ملاحظات مختلفی باشد؛ از جمله اینکه نوعی توازن بین امنیت و آزادیهای فردی درنظر گرفته شود به این معنی که نباید حقوق و آزادی فردی تحتالشعاع تدابیر امنیتی قرار بگیرد. ضمن حفظ امنیت، باید حقوق و آزادی فردی رعایت شود.
او افزود: طبق اصل 9 قانون اساسی استقلال، تمامیت ارضی کشور و همچنین حقوق و آزادیهای فردی تفکیکناپذیر است. نباید به اسم یکی، به دیگری خدشهدار وارد کرد. در حال حاضر بیگانگان در قالب تحریمهای مختلف، برای دانشگاهای ایران و جامعه علمی محدودیت ایجاد کردند. از جمله آنها، محدودیت دسترسی به منابع آموزش، وبسایتها و همچنین محدودیت در تعاملات علمی با مجلات معتبر است. اخیرا هم دو نمونه از این محدودیتها در حوزه برگزاری آزمونهای زبان اعمال شد. صادقی تصریح کرد: قانونگذار باید توجه داشته باشد که هرگونه قانونگذاری با محدودیتهای دشمن همافزایی ایجاد نکند.
خوشبختانه در جریان بررسی طرح مقابله با نفوذ دو ماده ۳ و ۴، برای بررسی بیشتر به کمیسیون برگشته که نشان میدهد نمایندگان به انتقادات توجه کردند. اما ساختار کلی این طرح به گونهای است که بسیار دستوپاگیر بوده و میتواند خیلی از فعالیت علمی را قفل و محدودیت ایجاد کند. لذا این طرح میتواند با محدودیتهای بیرونی همافزایی داشته باشد. او اظهار کرد: طرح مقابله با نفوذ یک نوع تحریم داخلی است که وقتی با تحریمهای خارجی پیوند بخورد، منجر به قفل شدن روابط جامعه علمی در سطح بینالمللی خواهد شد.
برخلاف ظاهر و قصد تدوینکنندگان، این طرح نه تنها امنیت ملی را تأمین نمیکند بلکه اگر توجه لازم صورت نگیرد، منجر به ایجاد اختلال در امنیت ملی خواهد شد. صادقی تاکید کرد: خوشبینانه میتوان گفت هدف طراحان، تامین امنیت ملی و جلوگیری از روزنههای نفوذ است اما مسیر اشتباهی را برای رسیدن به این هدف انتخاب کردند. قطعاً بحث جرمانگاری و در نظر گرفتن جرایم سنگین مانند حبس 30 ساله با هدف اعلامشده طراحان مغایرت دارد.
این استاد دانشگاه در پایان یادآور شد: در شرایطی که کشور نیاز به گشایش دارد و در فضای بینالمللی به ایجاد امید در بخشهای مختلف جامعه برای تقویت همبستگی و دلبستگی نیاز داریم، این طرح عاملی برای انسداد بیشتر در ارتباطات بینالمللی خواهد شد و این همان خواسته دشمنان است و همچنین باعث یأس و ناامیدی جامعه علمی و هنری خواهد شد. مأیوس کردن جامعه علمی و هنری دو اثر دارد؛ یا دانشمندان و هنرمندان را به نوعی دچار خودسانسوری کرده و یا بخشی از آنها را به واگرایی، ترک و مهاجرت از کشور ترغیب میکند.
منبع: آوش
