ماجرا دیگر فقط درباره یک تخلف یا حتی یک حکم انضباطی نیست؛ مسئله مهمتر، تصویری است که از جایگاه احکام کمیته انضباطی در فوتبال ایران ساخته میشود. خداداد عزیزی که به دلیل حواشی اخیر با محرومیت چهارماهه از حضور در ورزشگاهها مواجه شده، در نخستین واکنش خود به این حکم، رفتاری از خود نشان داده که بیش از آنکه نشانه پذیرش تصمیم انضباطی باشد، شائبه بیاهمیت تلقی کردن آن را به وجود آورده است. طبیعی است که هر فردی حق داشته باشد نسبت به رأی صادرشده اعتراض کند و مسیر قانونی را برای پیگیری موضوع طی کند؛
اما میان «اعتراض به حکم» و «بیاعتنا نشان دادن حکم» تفاوتی جدی وجود دارد. وقتی فردی که با یک تصمیم انضباطی مواجه شده، به شکلی رفتار میکند که گویی محرومیت چهارماهه نمیتواند محدودیتی برای او ایجاد کند، سؤال مهمی درباره کارکرد چنین مجازاتهایی شکل میگیرد. محرومیت از حضور در ورزشگاه قرار است مجازاتی بازدارنده باشد؛ یعنی فرد متخلف بداند رفتار او هزینه مشخصی دارد و تکرار چنین اتفاقاتی میتواند محدودیتهای جدیتری ایجاد کند.
اگر چنین حکمی تنها روی کاغذ باقی بماند یا فرد محکوم بتواند با رفتارهای بعدی، اثر آن را کمرنگ جلوه دهد، فلسفه صدور رأی زیر سؤال میرود.
خداداد عزیزی چهرهای شناختهشده در فوتبال ایران است و دقیقاً به همین دلیل، انتظار از او باید بیشتر باشد، نه کمتر. سابقه و محبوبیت یک چهره فوتبالی نباید به معنای مصونیت در برابر قوانین باشد. اکنون توپ در زمین نهادهای انضباطی است؛ اگر قرار است احکام بازدارنده باشند، باید برای همه یکسان اجرا شوند. در غیر این صورت، محرومیت چهارماهه خداداد عزیزی بیش از آنکه یک مجازات جدی به نظر برسد، تبدیل به حکمی خواهد شد که حتی خودِ محکوم نیز آن را چندان جدی نگرفته است. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
