موتور W۱۶ برای بیش از دو دهه نماد مهندسی افراطی بوگاتی بود، اما حتی این شاهکار ۱۶ سیلندر هم سرانجام در برابر محدودیتهای فیزیک و حساب و کتاب مهندسی تسلیم شد. بوگاتی با کنار گذاشتن W۱۶ و معرفی V۱۶ تنفس طبیعی در توربیون، فصل تازهای را آغاز کرده است؛ تغییری که نشان میدهد پایان یکی از افسانهایترین موتورهای صنعت خودرو، فقط به قوانین آلایندگی مربوط نمیشد.
امیرمسعود عابدین: بوگاتی اخیرا از تکنسخه استثنایی دستریه یا دِستِریِر رونمایی کرده است؛ هیولایی با ارتفاع تنها ۹۹ سانتیمتر و عرض بیش از ۲٫۱ متر که حتی از لوتوس Elan کلاسیک هم کمارتفاعتر است و خودروهای فرمول یک امروزی در برابرش درشتهیکل به نظر میرسند. اما شگفتی اصلی در این است که چگونه چنین بدنه باریکی توانسته یکی از آخرین نیروگاههای ۱۶ سیلندر W شکل دنیا را در بطن خود جای دهد.
اگرچه بوگاتی رسما پایان تولید موتورهای معروف W۱۶ چهار توربو را اعلام کرده، اما همچنان چند نمونه از این شاهکارهای مهندسی در قفسههای مقر اصلی شرکت در مولشایم فرانسه باقی ماندهاند. این خودروساز فرانسویآلمانی از این ذخایر ارزشمند برای خلق تکنسخههای سفارشی از طریق برنامه سُلیتِغ یا سُلیتِر استفاده میکند؛ برنامهای که در آن ابرثروتمندان میتوانند رویاییترین بوگاتی ممکن را سفارش دهند. با این حال، غزل خداحافظی با موتور W۱۶ صرفا به دلیل قوانین سختگیرانه آلایندگی نبود، بلکه این خودروساز تصمیم گرفت آن را با نیروگاهی به مراتب وحشیتر و پیشرفتهتر جایگزین کند.
ارثیه فردیناند پیِش و شگفتی مهندسی W۱۶
براساس گزارش Carbuzz، بیش از دو دهه پیش، فردیناند پیِش، مدیر ماندگار گروه فولکسواگن، ایده موتورهای W شکل را به واقعیت تبدیل کرد. موتور W۱۶ در واقع از مهار دو بلوک ۸ سیلندر فشرده در کنار هم شکل گرفت که نتیجه آن گنجاندن ۱۶ سیلندر در فضایی کمی بزرگتر از یک موتور V۸ معمولی بود.
این نیروگاه غولپیکر از سال ۲۰۰۵ و با مدل ویرون وارد میدان شد و تا سالها تمام محصولات مدرن بوگاتی، از شیرون گرفته تا همین مدل سفارشی دِستِریِر را تغذیه کرد. هزینههای هنگفت توسعه این موتور باعث شد تا بوگاتی بیش از ۲۰ سال از آن بهرهبرداری کند، اما رسیدن به سقف توانمندیهای فیزیکی، مهندسان را مجاب کرد که زمان تغییر فرا رسیده است.
دوران تازه با مت ریس و ظهور شاهکار V۱۶
پس از انتقال سهام مدیریتی بوگاتی به شرکت ریماک در سال ۲۰۲۱، ماته ریماک، بنیانگذار نابغه هایپرکارهای برقی، تصمیم گرفت دانش الکتریکیسازی خود را با اصالت موتورهای احتراقی بوگاتی پیوند بزند. نتیجه این تفکر، هیولای توربیون بود. در این خودرو، موتور W۱۶ توربوشارژ کنار گذاشته شد و جای خود را به یک نیروگاه تنفس طبیعی ۸٫۳ لیتری V۱۶ داد که با همکاری شرکت افسانهای کازورث ساخته شده است. این موتور به تنهایی ۱,۰۰۰ اسببخار در دور موتور خیرهکننده ۹,۵۰۰ دور بر دقیقه تولید میکند و در کنار سه موتور الکتریکی، مجموع توان توربیون را به ۱,۸۰۰ اسببخار میرساند.
ابعاد و وزنی که قوانین فیزیک را جابهجا کرد
تغییر ساختار موتور، دست طراحان را برای خلق بدنهای بینظیر باز گذاشت. موتور جدید V۱۶ باریکتر است و با زاویهای مایل قرار گرفته تا فضا برای دیفیوزر عظیم عقب باز شود و داونفورس بیشتری بدون ایجاد درگ تولید کند. برخلاف تصور، افزودن سیستم هیبریدی باعث سنگینتر شدن خودرو نسبت به شیرون نشد؛ زیرا استفاده از مونوکوک فیبر کربنی کاملا جدید و قطعات بهینهشده با هوش مصنوعی، وزن توربیون را حدود ۶۶ کیلوگرم سبکتر از شیرون نگه داشته است.
پایان یک افسانه و سلام به آینده
خروج از سایه موتور W۱۶ و پذیرش ساختار جدید تنفس طبیعی V۱۶ به همراه سیستم هیبریدی، ثابت میکند که بوگاتی برای ماندن در اوج، از تغییر نمیهراسد. مدل سفارشی دِستِریِر احتمالا یکی از آخرین یادگارهای خالص دنیای احتراق داخلی بدون کمترین واسطه برقی است، اما آینده بوگاتی با توربیون روشنتر از همیشه به نظر میرسد؛ خودرویی که نه تنها استانداردهای سرعت و زیبایی را جابهجا کرده، بلکه قادر است تا ۶۰ کیلومتر را کاملا بیصدا و برقی طی کند تا ثابت کند هایپرکارهای افسانهای هم میتوانند خود را با دنیای جدید وفق دهند.
منبع: خبرآنلاین