به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز فارس، هنر خوشنویسی ایران، ریشههای عمیقی در فرهنگ و تمدن فارس دارد؛ بهگونهای که سیر تکاملی و قاعدهمند شدن این هنر فاخر، مرهون نبوغ و تلاش هنرمندان شیرازی است که با تدوین اصول فنی، پیکرهای استوار برای این هنر بنا کردند. نقش بنیادین هنرمندان این دیار در نظمبخشی به خط، با اقدامات «ابنمقله شیرازی» آغاز شد و با تلاشهای «علیابنهلال شیرازی» در قاعدهسازی ادامه یافت. این هنر اصیل چنان در شیراز ریشه داشت که حتی در دوران تلاطمهای سیاسی عصر مغول، از گزند آسیب مصون ماند و به عنوان یک هنر پویا، مسیر تکامل خود را طی کرد؛
پس از آن، این میراث در دوران تیموریان به خراسان و قزوین منتقل شد و با دستان هنرمندانی نظیر میرعماد به اوج کمال رسید. در سدههای بعد، «میرزا احمد نیریزی» با هنرمندی خود و ایرانی کردن خط نسخ، این میراث را به شکلی اصیل درآورد که اکنون به عنوان شناسنامه هنر ایران شناخته میشود. یگانگی هنرمندان این دیار در خوشنویسی را میتوان در کتیبهنویسیهای کهن، بهویژه در خدایخانه مسجد هزار ساله عتیق شیراز مشاهده کرد.
این زنجیره ممتد از هنر و تمدن که از ریشههای کهن در شیراز تا شکوه کتیبهها در دیگر نقاط ایران ادامه دارد، گواهی بر استمرار و پویایی هنر اصیل خوشنویسی در طول تاریخ است؛ هنری که با درایت کاتبان فارس، سامان یافت و به عنوان بخشی از هویت ملی در جایگاه کنونی خود قرار گرفت.
منبع: خبرگزاری صدا و سیما
