حسین سیمایی، صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری امروز سهشنبه (۱۰ شهریور) در آیین نخستین دوره جایزه دیپلماسی فرهنگی و عمومی جمهوری اسلامی ایران که در سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی برگزار شد، اظهار کرد: اگر از یک رایزن فرهنگی بپرسیم مهمترین مأموریت او چیست، پاسخ میدهد معرفی ایران، برگزاری هفتههای فرهنگی، نمایشگاه، نشست، ترجمه کتاب، بزرگداشت شاعران و معرفی هنر ایرانی. همه اینها لازم است، اما امروز جهان ایران را میشناسد، مسئله اصلی، چگونگی این شناخت است. میان آنچه از ایران منعکس میشود و آنچه ایران واقعاً هست، شکاف بزرگی وجود دارد.
او افزود: تجربه نهادهای پیشرو در روابط فرهنگی نشان میدهد که اثر پایدارتر، نه در نمایش میراث، که در ایجاد رابطه مبتنی بر اعتماد و تعامل متقابل حاصل میشود. اگر یک استاد ایرانی و یک استاد خارجی چند سال با یکدیگر همکاری علمی داشته باشند، دانشجو تربیت کنند، مقاله بنویسند و پروژه مشترک داشته باشند، چیزی بسیار عمیقتر ساخته میشود و آن، اعتماد است؛ مهمترین زیرساخت دیپلماسی در روزهای دشوار. وزیر علوم با اشاره به ضرورت ارتباط با ایرانیان خارج از کشور، اظهار کرد: پیش از آنکه با جهان رابطه بسازیم، باید با جامعه خودمان رابطه برقرار کنیم.
نباید فقط با ایرانیانی که همفکر و هممسلک ما هستند ارتباط داشته باشیم، بلکه باید با منتقدان، کسانی که از سیاست رسمی ناراضی هستند یا مهاجرت تلخی داشتهاند نیز ارتباط برقرار کنیم. این افراد ممکن است با بخشهایی از نظام سیاسی اختلاف داشته باشند، اما با ایران دشمن نشدهاند و به سمت دشمنان ایران نرفتهاند. همه این عزیزان ایرانی هستند و باید برایمان عزیز باشند. تفکیک بین تعلق ملی و تعلقات سیاسی بسیار مهم است.
سیمایی صراف با تأکید بر اینکه نباید هر منتقدی را دشمن و هر فاصلهگرفتهای را بیگانه تلقی کنیم، گفت: اگر چنین کنیم، خودمان بخش بزرگی از سرمایه انسانی و عاطفی ایران را از دایره «ما» ی ایرانی خارج میکنیم و در درازمدت، جز خسارت و ناخوشآبادی نتیجهای نخواهیم داشت. مطابق آموزههای دینی، نباید به دنبال بهانه برای اخراج از دین، ایران یا انقلاب باشیم، بلکه باید پیامبرگونه، به دنبال بهانهای برای گرد هم آوردن زیر پرچم وطن باشیم.
وزیر علوم با معرفی مفهوم «دیپلماسی اجتماعی» به عنوان گامی فراتر از دیپلماسی عمومی، گفت: دیپلماسی سنتی به رابطه دولت با دولت میپردازد، دیپلماسی عمومی به رابطه دولت با جامعه، اما دیپلماسی اجتماعی به رابطه جامعه با جامعه میپردازد؛ یعنی دانشگاه ایرانی با دانشگاه خارجی، هنرمند ایرانی با هنرمند خارجی. رایزن فرهنگی باید سه سرمایه بسازد؛ سرمایه شناخت، سرمایه اعتماد و سرمایه رابطه. شناخت یعنی دیگران ایران را درستتر بشناسند. اعتماد یعنی هنگام اختلاف، رابطهها گسسته نشود. رابطه یعنی وقتی سیاست رسمی با دشواری مواجه شد، همچنان پلهایی برای عبور وجود داشته باشد.
سیمایی صراف با قدردانی از همکاری سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی و وزارت امور خارجه، اظهار کرد: در جاهایی که رایزن علمی نداریم، رایزنان فرهنگی عملاً نقش رایزن علمی را نیز ایفا میکنند و در بسیاری از موارد، پلی برای ارتباط جوانان و دانشجویان خارجی با دانشگاهیان ایرانی شدهاند. از همه این عزیزان سپاسگزارم و از همراهی رییس محترم سازمان فرهنگ و ارتباطات و جناب آقای دکتر صالحی ـ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ـ نیز تشکر میکنم.
منبع: آوش
