اقتصاد۲۴- ناو یواساس تئودور روزولت (uss theodore roosevelt CVN-۷۱)، چهارمین ناو هواپیمابر هستهای کلاس نیمیتز در نیروی دریایی ایالات متحده است که به افتخار بیست و ششمین رئیسجمهور آمریکا، تئودور روزولت، نامگذاری شده است. تاریخچه توسعه ناو یواساس تئودور روزولت ساخت CVN-۷۱، چهارمین کشتی از ناوهای هواپیمابر کلاس «نیمیتز» با نیروی محرکه هستهای، در قالب لایحه مجوز وزارت دفاع برای سال مالی ۱۹۸۰ توسط کنگره ایالات متحده تصویب شد. پس از صدور این مجوز، قرارداد ساخت آن در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۰ به شرکت کشتیسازی «نیوپورت نیوز» (اکنون با نام «صنایع هانتینگتون اینگالز» شناخته میشود) واگذار گردید.
در سال ۱۹۸۱، «جان اف. لیمن جونیور»، وزیر نیروی دریایی، نام «تئودور روزولت» را برای CVN-۷۱ برگزید تا بدینوسیله از بیستوششمین رئیسجمهور ایالات متحده به پاس نقش کلیدیاش در توسعه و نوسازی نیروی دریایی آمریکا در دوران ریاستجمهوریاش (۱۹۰۱–۱۹۰۹) تجلیل کند. ناو یواساس تئودور روزولت پس از ساخت در کارخانه کشتیسازی «نیوپورت نیوز» در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۶ به خدمت گرفته شد.
ویژگیهای کلیدی طراحی ناو یواساس تئودور روزولت ناو یواساس تئودور روزولت دارای طول ۱۰۹۲ فوت (حدود ۳۳۳ متر)، عرض ۲۵۲ فوت (حدود ۷۷ متر) و وزن جابجایی (تناژ) بیش از ۱۰۰ هزار تن در حالت بارگیری کامل است. این مشخصات امکان حمل یک یگان هوایی متشکل از حداکثر ۹۰ فروند هواپیما را برای انجام مأموریتهای نمایش قدرت فراهم میآورد. ناو یواساس تئودور روزولت در ساخت ناو «یواساس تئودور روزولت» (CVN-۷۱) از روش ساخت ماژولار در کلاس «نیمیتز» استفاده شد.
در این روش، بدنه ناو از ۱۵۹ ماژول بزرگ پیشساخته و با استفاده از یک جرثقیل دروازهای ۹۰۰ تنی در کارخانه کشتیسازی «نیوپورت نیوز» مونتاژ شد. این رویکرد زمان تکمیل پروژه را در مقایسه با روشهای سنتی ۱۷ ماه کاهش داد و بر ساخت ناوهای بعدی این کلاس، از جمله «یواساس آبراهام لینکلن» (CVN-۷۲)، تأثیر گذاشت. این شیوه ضمن افزایش کارایی ساخت، ابعاد کلی ناو (طول ۱۰۹۲ فوت، عرض ۲۵۲ فوت در خط آبخور و وزن جابجایی حدود ۹۷ هزار تن در حالت بارگیری کامل) را ثابت نگه داشت.
تغییرات ساختاری نسبت به ناوهای پیشین کلاس نیمیتز (CVN-۶۸ تا CVN-۷۰) شامل بهبود حفاظت زرهی با استفاده از لایههای محافظ کولار (Kevlar spall liners) به ضخامت ۲.۵ اینچ (۶۴ میلیمتر) در نواحی حیاتی برای کاهش اثر ترکشها و تهدیدات ناشی از سلاحهای سبک، و همچنین بازطراحی چیدمان داخلی برای تقسیمبندی بهتر فضا و افزایش مقاومت در برابر شوک بود.
نوآوریهای حوزه هوانوردی در این ناو بر محوریت یک «مرکز هدایت عملیات رزمی» (CDC) پیشرفته شکل گرفت که به نمایشگرهای بزرگ (برگرفته از سامانه ایجیس/AEGIS) برای ردیابی اهداف و هماهنگی عملیات به صورت بلادرنگ مجهز است و از یک یگان هوایی استاندارد شامل ۱۰ اسکادران و حداکثر ۹۰ فروند هواپیما پشتیبانی میکند.
مجموعه حسگرها شامل رادارهای ارتقایافتهای همچون SPS-۴۹ (V) ۵ برای جستجوی هوایی و SPS-۴۸ E برای تعیین ارتفاع سهبعدی است که با سامانههای پیشرفته جنگ الکترونیک، از جمله اقدامات متقابل SLQ-۲۹، هشت پرتابگر طعمه Mk ۳۶ SRBOC و طعمههای اژدر SLQ-۲۵ A Nixie تکمیل میشود. سیستمهای پیشران و قدرت ناو تئودور روزولت سیستم پیشران ناو همچنان از دو راکتور هستهای استاندارد کلاس نیمیتز (مدل A ۴ W) بهره میبرد که ۲۶۰ هزار اسب بخار قدرت را به چهار پروانه منتقل میکردند و سرعتی بیش از ۳۰ گره دریایی را فراهم میسازند.
منبع: اقتصاد24
