نسیمه غلامی، ستاره سابق تیم فوتسال زنان ایران در گفتوگو با «خبرآنلاین» درباره خداحافظی از تیم ملی صحبت کرد.
سپهر ستاری؛ چند روز قبل بود که نسیمه غلامی، ستاره تیم فوتسال زنان ایران پس از حدود ۲۰ سال رسما از تیم ملی خداحافظی کرد. او یکی از ستارههای نسل طلایی فوتسال زنان ایران بود که ۲ بار قهرمان جام ملتهای آسیا شد و حضور در جام جهانی را هم تجربه کرد.
نسیمه غلامی در گفتوگوی اختصاصی با «خبرآنلاین» درباره تصمیم خود برای خداحافظی از تیم ملی و خاطرات تلخ و شیرین دوران ملی خود صحبت کرد. او همچنین معتقد است با وجود تمام پیشرفتها، هنوز به فوتسال زنان به اندازه ظرفیت و استعداد دختران ایرانی بها داده نشده و برای رسیدن به سطح اول فوتسال جهان باید امکانات بیشتری فراهم شود.
صحبتهای ستاره سابق تیم فوتسال زنان ایران در ادامه آمده است:
ابتدا درباره تصمیمی که گرفتی بگو؛ چه شد که از تیم ملی خداحافظی کردی؟
تصمیم خداحافظی از تیم ملی برای من اصلاً تصمیم سادهای نبود. شاید برای خیلیها خداحافظی فقط گفتن یک جمله باشد، اما برای من پایان بخشی از زندگیام بود؛ بخشی که نزدیک به ۲۰ سال با تمام وجود برایش زندگی کردم.
من از تیم ملی فقط خاطره ندارم؛ هویت ورزشیام را در این تیم پیدا کردم، بزرگ شدم، شکست خوردم، دوباره بلند شدم، قهرمانی دیدم و روزهای سخت زیادی را پشت سر گذاشتم. بنابراین طبیعی است که خداحافظی از چنین مسیری برایم بسیار سخت باشد اما احساس کردم زمان آن رسیده که این تصمیم را بگیرم. دوست داشتم زمانی از تیم ملی خداحافظی کنم که هنوز با تمام وجود به این پیراهن عشق میورزم، نه زمانی که مجبور شوم یا دیگر توان و انگیزه لازم را نداشته باشم.
این خداحافظی برای من به معنای خداحافظی با فوتسال نیست. فقط یک فصل از زندگی حرفهایام را میبندم. با افتخار میگویم که هرچه در توان داشتم برای پیراهن تیم ملی گذاشتم و اگر دوباره به گذشته برگردم، باز هم همین مسیر را انتخاب میکنم.
دو قهرمانی آسیا، حضور در جام جهانی و سومی در بازیهای داخل سالن آسیا را تجربه کردی. بهترین خاطرهات از دوران ملی چیست و چه حسرتی داری؟
انتخاب یک خاطره واقعاً سخت است، چون نزدیک به ۲۰ سال خاطره دارم. اما اگر بخواهم از یک حس خاص صحبت کنم، لحظههایی که پرچم ایران بالا رفت و سرود کشورمان پخش شد، برای من فراموشنشدنی هستند. قهرمانی آسیا افتخار بزرگی بود، اما چیزی که بیشتر از مدال برایم ارزش داشت، احساسی بود که وقتی پیراهن ایران را پوشیدم تجربه کردم. اینکه میدانستی میلیونها نفر با تو خوشحال میشوند و تو نماینده بخشی از مردم کشورت هستی، مسئولیت بزرگی بود. حضور در جام جهانی هم برای من یک رویا بود که به واقعیت تبدیل شد.
شاید هر ورزشکاری یک روز آرزو کند روی بزرگترین صحنه دنیا بایستد و من خوشحالم که این فرصت را تجربه کردم. در کنار این خاطرات خوش، بزرگترین حسرتم باخت جلو ایتالیا در جام جهانی بود که میتوانستیم برنده شویم.
فوتسال زنان ایران بعد از سال ۲۰۱۸ مسیر خوبی را طی نکرد و این دوره قهرمانی آسیا را از دست داد. چه اتفاقی افتاد که ایران جایگاه اول آسیا را واگذار کرد؟
فکر میکنم نباید دنبال یک مقصر یا یک دلیل باشیم. وقتی یک تیم برای چندین سال در بالاترین سطح آسیا قرار دارد، حفظ آن جایگاه نیازمند برنامهریزی مستمر است. رقبا بیکار نماندند. کشورهایی مثل ژاپن، تایلند و دیگر تیمهای آسیایی سرمایهگذاری کردند، لیگهایشان را توسعه دادند و ساختارشان را حرفهایتر کردند. اگر شما همانجا بمانید و فقط به موفقیتهای گذشته تکیه کنید، طبیعی است که فاصلهها کم شود و حتی جایگاهتان را از دست بدهید. به نظرم باید بپذیریم که موفقیتهای گذشته تضمینکننده آینده نیستند. قهرمانیهای قبلی ایران ارزشمند است اما برای قهرمان ماندن باید هر سال از نو تلاش کرد.
من معتقدم استعداد در ایران هنوز وجود دارد؛ چیزی که بیشتر از هر چیز نیاز داریم، برنامه بلندمدت، توجه به ردههای پایه، توسعه لیگ، بازیهای تدارکاتی باکیفیت، امکانات مناسب و ثبات در تصمیمگیری است. اگر این اتفاقها بیفتد، من هنوز به بازگشت فوتسال زنان ایران به قله آسیا امیدوارم.
تو حضور در جام جهانی را تجربه کردی؛ بهنظرت اختلاف سطح فوتسال زنان ایران با قدرتهای جهانی چقدر است و چگونه میتوانیم به آنها نزدیک شویم؟
اختلاف وجود دارد اما من معتقدم این فاصله آنقدر نیست که نتوانیم جبرانش کنیم. وقتی شما مقابل تیمهای بزرگ دنیا بازی میکنید، متوجه میشوید که تفاوت فقط در تکنیک نیست. آنها سالهاست روی جزئیات کار کردهاند؛ از بدنسازی و تغذیه و ریکاوری گرفته تا آنالیز، امکانات، تعداد بازیهای بینالمللی و حتی روانشناسی ورزشکار. ما بازیکنان بااستعدادی داریم، اما استعداد به تنهایی کافی نیست. بازیکن باید هر روز در یک سیستم حرفهای رشد کند. برای نزدیک شدن به سطح جهانی باید بازیهای بینالمللی بیشتری داشته باشیم.
در این ۲۰ سالی که عضو تیم ملی فوتسال بودی آیا واقعا آن پیشرفت لازم را نسبت به ۲۰ سال قبل حس میکنی؟ بهنظرت چقدر وضعیت حمایت، امکانات و پرداختیها پیشرفت کرده است؟
پیشرفتهایی اتفاق افتاده و نمیتوانم آنها را انکار کنم. امروز نسبت به ۲۰ سال قبل شناخت فوتسال زنان بیشتر شده، لیگ شکل منظمتری پیدا کرده، بازیکنان تجربه بیشتری دارند و نگاه جامعه هم نسبت به ورزش زنان تغییر کرده است.
با این حال اگر سؤال این باشد که آیا به اندازه ظرفیت و استعداد فوتسال زنان ایران پیشرفت کردهایم، جواب من صادقانه این است: نه. ما هنوز فاصله زیادی با چیزی داریم که شایسته ورزشکاران زن ایرانی است. یک ورزشکار حرفهای باید بتواند با خیال راحت تمرین کند، مسابقه بدهد، ریکاوری کند و آینده ورزشی خودش را برنامهریزی کند. حمایت نباید فقط در زمان قهرمانی و مدال گرفتن دیده شود. ورزشکار زمانی ارزش واقعی حمایت را احساس میکند که در روزهای سخت هم پشت او باشند. من امیدوارم نسل بعدی بازیکنان شرایط بهتری داشته باشند؛ چون آنها نباید همان سختیهایی را تجربه کنند که نسل ما تجربه کرد. اگر قرار است پیشرفت کنیم، باید از تجربه نسلهای قبل استفاده کنیم.
مسابقات شما از تلویزیون پخش زنده ندارد و حتی جام جهانی هم از صداوسیما پخش نشد. بهنظرت اگر این موضوع حل شود، چقدر میتواند روی پیشرفت فوتسال زمان تاثیر بگذارد؟
به نظرم پخش تلویزیونی فقط مسئله دیده شدن یک مسابقه نیست؛ مسئله دیده شدن یک ورزشکار و ساخته شدن یک نسل است. وقتی یک دختر نوجوان بازیکن تیم ملی را در تلویزیون میبیند، ممکن است همان لحظه تصمیم بگیرد فوتسال را شروع کند. شاید یک قهرمان آینده تیم ملی از همان تماشای یک مسابقه شکل بگیرد. من فکر میکنم پخش مسابقات زنان میتواند نگاه جامعه را تغییر دهد، اسپانسر جذب کند، ارزش اقتصادی لیگ را بالا ببرد و انگیزه نسل جدید را بیشتر کند. امروز دیگر فقط مسئله من و نسل من نیست. من دوست دارم بازیکنان بعد از ما شرایطی داشته باشند که مردم اسمشان را بشناسند، بازیهایشان را ببینند و برای موفقیتشان هیجان داشته باشند.
خودت چگونه وارد فوتسال شدی و در آن زمان خانواده چقدر از تو حمایت کردند؟ برای آنها عجیب نبود؟
خانوادهام نقش بسیار مهمی در این مسیر داشتند. اگر حمایت آنها نبود، شاید هیچوقت نمیتوانستم این مسیر را تا اینجا ادامه بدم اما آنها به من اعتماد کردند و اجازه دادند چیزی را که دوست دارم دنبال کنم. گاهی یک ورزشکار وقتی به موفقیت میرسد، همه فقط مدال و جام را میبینند؛ اما پشت آن موفقیت، خانوادهای وجود دارد که سالها سختی کشیده، نگرانی داشته، زمان گذاشته و در روزهای شکست کنار ورزشکار مانده است.
من بخش بزرگی از این مسیر را مدیون خانوادهام هستم و فکر میکنم یکی از بزرگترین خوششانسیهای زندگیام این بود که خانوادهام به رویای من احترام گذاشتند و من را حمایت کردند. من از بچگی با پدرم در کوچه فوتبال بازی میکردم و بزرگترین حامیان من پدر و مادرم هستند.
الگوی تو در فوتبال و فوتسال چه کسی بود؟
الگوی ورزشیام رونالدو است به خاطر شخصیت، اخلاق حرفهای و استمراری که دارد.
برنامهات برای آینده چیست؟ تا چه زمانی فوتسال باشگاهی را ادامه میدهی؟
فعلاً قصد ندارم برای خداحافظی از فوتسال باشگاهی زمان مشخصی تعیین کنم. تا وقتی بدنم اجازه بدهد، انگیزه داشته باشم و احساس کنم میتوانم برای تیمم مفید باشم، بازی میکنم. قطعاً به بعد از بازی هم فکر کردهام. این ۲۰ سال تجربهای نیست که بخواهم آن را فقط برای خودم نگه دارم. دوست دارم در آینده به نسل بعد کمک کنم؛ چه از طریق مربیگری، چه انتقال تجربه و چه هر مسیری که بتوانم برای رشد فوتسال زنان مفید باشم.
منبع: خبرآنلاین
