جوان آنلاین: دیروز تهران، همزمان با میلاد پیامبر اسلام (ص) و هفته وحدت، چهرهای متفاوت به خود گرفت. مرد و زن، کوچک و بزرگ آمدند تا چند ساعتی را در کنار یکدیگر سپری کنند، کودکانی که میان جمعیت در رفتوآمد بودند و بزرگترهایی که با وجود تفاوت در فرهنگ و گویش، برای برگزاری یک جشن بزرگ، کنار هم ایستادند. چهارمین «مهمانی امت احمد» از همینجا آغاز شد. جایی که قرار نبود تفاوتها پنهان شوند، چراکه اتفاقاً در هر گوشهاش نشانی از یک فرهنگ و رسم دیده میشد و همین تفاوتها بود که فضای مراسم را شکل میداد و یک مفهوم را یادآوری میکرد: «کنار هم بودن و اتحاد داشتن».
سالهاست هفته وحدت با همین مفهوم شناخته میشود. فاصله ۱۲ تا ۱۷ ربیعالاول، به ابتکار امام خمینی (ره) به عنوان فرصتی برای تقریب میان مذاهب اسلامی نامگذاری شد، مناسبتی که قرار بود بر اشتراکها تکیه کند و فاصلهها را کمتر کند. اما وقتی وحدت از تقویم و عنوان یک مناسبت بیرون میآید و میان مردم دیده میشود، معنا و مفهوم پیدا میکند؛ در یک جشن، در یک گفتوگوی کوتاه، در کنار هم ایستادن و در پذیرفتن تفاوتها.
رحمت نبوی و اقتدار مؤمنانهعصر روز یکشنبه، هشتم شهریورماه، همزمان با برگزاری جشن «مهمانی امت احمد»، خانوادهها و گروههای مختلف مردمی در کنار خادمان و فعالان فرهنگی در این مراسم حضور پیدا کردند و غرفههای متنوع فرهنگی، مذهبی، پذیرایی و صنایعدستی، حالوهوایی متفاوت به این جشن بخشید. این میهمانی از مسیر میدان هفتتیر تا میدان ولیعصر (عج) آغاز شد و تا ساعت ۲۰ ادامه داشت. «خونخواهی رهبر شهید در سایه اقتدار نبوی» بهعنوان محور این مراسم، پیوندی میان دو مفهوم مهم برقرار میکند: «رحمت نبوی و اقتدار مؤمنانه».
اقتداری که قرار نیست در برابر ظلم و تجاوز سکوت کند و رحمتی که معنایش نفی خشونتطلبی، تفرقه و دشمنی با مردم است. این حضور، درعینحال، پاسخی به تلاشهایی بود که میکوشد جامعه ایرانی را گرفتار شکاف و چندپارگی نشان دهند. وحدت به روایت مردمبرای پیدا کردن معنای وحدت، لازم نیست همیشه سراغ تعریفهای رسمی رفت. گاهی میتوان آن را در حرفهای ساده و بیان صمیمانه مردم پیدا کرد. یکی وحدت را در رفاقت میبیند، اینکه تفاوتها باعث نشوند آدمها از یکدیگر فاصله بگیرند.
دیگری از همسایهها و دوستانی میگوید که شاید در بعضی باورها با او یکسان نباشند، اما سالهاست کنار هم زندگی میکنند. آقایی که خود را حسین معرفی میکند و در این جشن حضور پیدا کرده، میگوید: «به گمانم کودکان و نوجوانان کشور باید از همین ابتدا یاد بگیرند که همه آدمها قرار نیست مثل خودشان باشند. آنها باید درک کنند که میشود متفاوت بود و در کنار یکدیگر زندگی کرد.»او ادامه میدهد: «ما در محلهای زندگی میکنیم که آدمهایی با فرهنگهای مختلف در آن حضور دارند.
جالب است که خیلی اوقات این تفاوتها به چشم من نمیآید و آنچیزی که میماند تنها رفاقت است و همسایگی.»برخی از پدران و مادران، کودکانشان را نیز به مراسم آوردهاند، کودکانی که فارغ از بسیاری از تفاوتهایی که بزرگترها دربارهشان صحبت میکنند، در فضای جشن کنار یکدیگر وقت میگذرانند. شاید برای کودکان، مفهوم وحدت در همین اندازه ساده باشد، اینکه بتوانند کنار هم بازی کنند، جشن بگیرند و دیگری را فقط به خاطر متفاوت بودن، از خودشان جدا ندانند.
مادر یکی از این کودکان در رابطه با حضورش در این جشن با دو فرزند خردسالش میگوید: «دوست داشتم بچههایم به این جشن بیایند و فضا را ببینند، چراکه شاید برای ما بزرگترها داشتن وحدت و حفظ اتحادمان قابل درک باشد، اما فرزندان ما باید این چیزها را از نزدیک ببینند و تجربهاش کنند.» امت احمد در سراسر کشورجشن «امت احمد»، اما فقط در تهران نبود. این برنامه همزمان با هفته وحدت، در جایجای کشور نیز برگزار شد، از شهرهای بزرگ تا مناطق مرزی و شهرهایی که حالوهوای هفته وحدت در آنها رنگ و شکل دیگری پیدا میکرد.
پیش از آغاز این برنامهها اما، حجتالاسلام محمدحسن اختری، رئیس ستاد مرکزی بزرگداشت هفته وحدت، از برگزاری برنامههای فرهنگی و هنری در سراسر کشور خبر داده بود، برنامههایی که قرار بود بخشی از آنها در استانهای اهل سنت برگزار شود. او گفته بود: «مردمیسازی روایت هنرمندانه وحدت، در قالب تئاتر و نمایشهای خیابانی، در سراسر کشور اجرا میشود و خانوادههای شهدای اهل سنت نیز در این برنامهها حضور پیدا میکنند.» همچنین از نشستهای مشترک فرهیختگان و نخبگان اهل سنت و شیعه نیز بهعنوان بخش دیگری از برنامههای امسال نام برده بود.
اختری از برگزاری آیینهای مشترک ادای احترام به شهدای اهل سنت و شیعه، جشنهای خانوادگی و برنامههای محلهمحور در تهران نیز گفته بود، مجموعهای که قرار بود هفته وحدت را از سالنها و برنامههای رسمی، به میان مردم و فضای عمومی شهرها ببرد. حالا این برنامهها یکبهیک برگزار شد و بدین ترتیب، «امت احمد» چهارمین دوره خود را پشت سر گذاشت. اما آنچه میماند، تنها فهرست بلندبالای برنامهها نیست.
مهمتر از آن، تصویری است که از این چند روز در ذهن مردم میماند، اینکه یک برنامه مناسبتی تا چه اندازه توانسته از قاب مراسم بیرون بیاید و به تجربهای واقعی برای کسانی تبدیل شود که در آن حضور داشتند. بدون شک روایت «امت احمد» قرار نیست به همینجا ختم شود. اگر قرار است وحدت از یک مناسبت تقویمی فراتر برود، باید رد آن را بعد از پایان جشنها هم، در همان خیابانها و میان همان مردمی دید که این روزها پای کار آمدند.
منبع: جوان آنلاین
