اقتصاد۲۴- دربی پایتخت ساعت ۱۹:۳۰ چهارشنبه ۱۱ شهریور در ورزشگاه نقش جهان اصفهان برگزار خواهد شد. استقلالیها بلافاصله پس از بازی فولاد به فکر دربی هستند. داشتههای استقلال را باید در فاصله میان خطوط، در شعاع حرکتی بازیکنان، در نحوه ساختن حمله و در واکنش به تغییر شکل حریف جستوجو کرد. یکی از مهمترین داشتههای استقلال، ساختار سهدفاعهای است که به این تیم امکان میدهد در زمان مالکیت هم امنیت بیشتری پشت توپ داشته باشد و هم نفرات بیشتری را در عرض و طول زمین وارد فاز هجومی کند، اما ارزش این ساختار به خود سه مدافع محدود نمیشود.
آنچه اهمیت دارد، شکلگیری یک ساختار ۳+۲ یا حتی ۳+۱ در پشت توپ و آزادی نفرات جلوتر برای جابجایی است؛ ساختاری که به استقلال اجازه میدهد هم حمله کند و هم از ترس ضدحمله، تمام نفراتش را از بازی خارج نکند. در چنین سیستمی، وینگبکها فقط بازیکنانی نیستند که کنار خط میایستند و ارسال میکنند. آنها باید مدام ارتفاع خود را تغییر دهند؛ گاهی تا آخرین خط دفاع حریف بالا بروند، گاهی برای دریافت به فضای میانی نزدیک شوند و گاهی بعد از از دست رفتن توپ، سریعاً به خط دفاعی برگردند. به همین دلیل، شعاع حرکتی وینگبکها یکی از کلیدهای بازی استقلال است.
استقلال بارها تلاش میکند از کنارهها به یکسوم دفاعی حریف برسد، اما نکته مهم این است که نفوذ از کناره الزاماً با حرکت همزمان دو بازیکن در یک سمت اتفاق نمیافتد. اتفاقاً یکی از جذابترین نشانههای بازی این تیم، نوع رابطه میان وینگبک و بازیکن هجومی همان سمت است. سمت راست را میتوان بهعنوان نمونه بررسی کرد؛ جایی که رابطه صالح حردانی و یاسر آسانی فقط یک همکاری ساده میان یک مدافع کناری و یک بازیکن هجومی نیست. این دو در طول بازی میتوانند ارتفاعهای متفاوتی داشته باشند و فضای یکدیگر را تنظیم کنند.
در بازی با فولاد، وقتی آسانی بیشتر تحت کنترل مدافعان قرار گرفت و فضای حرکت کمتری پیدا کرد، حردانی آزادی بیشتری برای پیشروی داشت. اینجا استقلال یک تصمیم مهم تاکتیکی گرفت: قرار نبود هر دو بازیکن برای رسیدن به یک منطقه بجنگند. آسانی میتوانست پایینتر بماند و ارتباط سمت راست را حفظ کند، در حالی که حردانی از بیرون به عمق میزد و نفوذ بیشتری انجام میداد. این جابجایی ساده، در واقع یک مفهوم مهم را نشان میدهد: استقلال میتواند بر اساس رفتار مدافع مستقیم، نقش بازیکنان یک سمت را تغییر دهد. اگر مدافع حریف روی آسانی متمرکز شود، فضا برای حردانی بیشتر میشود.
اگر حردانی بیش از حد بالا برود و مدافع کناری حریف عقب بکشد، آسانی میتواند به داخل نزدیک شود و فضای بین فولبک و مدافع میانی را هدف بگیرد؛ بنابراین ارزش این زوج در این نیست که هر دو بازیکن دائماً در حال نفوذ باشند؛ ارزش آنها در این است که حرکت یکی، آزادی دیگری را ایجاد کند. این همان جایی است که میتوان از «زوجسازی» در استقلال حرف زد. زوجسازی الزاماً به معنای پاسکاریهای دو نفره نیست. گاهی زوجسازی یعنی یکی حرکت کند تا دیگری آزاد شود؛ یکی عرض بدهد تا دیگری به نیمفضا برود؛
یکی نفوذ کند تا دیگری پشت سر او بماند و برای توپ برگشتی یا تغییر جهت حمله آماده باشد. این ویژگی برای دربی اهمیت زیادی دارد. پرسپولیس اگر بخواهد سمت راست استقلال را کنترل کند، نمیتواند فقط روی آسانی تمرکز کند؛ زیرا استقلال میتواند با تغییر شعاع حرکتی حردانی، همان سمت را دوباره فعال کند. اگر تمرکز دفاعی روی حردانی قرار بگیرد، آسانی فرصت بیشتری برای دریافت و حمل توپ پیدا خواهد کرد. استقلال، اما فقط از کنارهها تولید حمله نمیکند. مرکز زمین نیز یک تقسیم کار مشخص دارد. در این میان، نقش رزاقینیا قابل توجه است.
او در ساختار استقلال بازیکنی نیست که قرار باشد دائماً به آخرین خط حریف برسد. اتفاقاً ارزش او تا حد زیادی در این است که بیشتر بماند؛ هم در فاز مالکیت و هم هنگام از دست رفتن توپ. او باید تعادل میانه میدان را حفظ کند، پشت حمله قرار بگیرد و اجازه ندهد با هر پیشروی بازیکنان هجومی، مرکز زمین خالی شود.
منبع: اقتصاد24
