نوسانات قیمت ارز در روزها و هفتههای اخیر سر و صدای زیادی به پا کرده است. سوالی که ممکن است در این بین به وجود بیاید موضوع قدرت خرید دلاری مردم است. چرا که براساس شرایط فعلی اقتصاد ایران نرخ ارز یکی از مهمترین شاخصها برای ارزیابی وضعیت کلی است.
بررسیها نشان میدهد که از سال ۱۳۶۰ تا سال ۱۳۸۹ روند حداقل دستمزد دریافتی تعدیل شده با متوسط نرخ ارز در هر سال صعودی بوده است. بهطوری که در سال ۱۳۸۹ حداقل دستمزد دلاری معادل ۲۸۵ دلار برآورد شده است. با اینحال بعد از اعمال تحریمها در سالهای ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰ روند حداقل دستمزد دلاری نزولی شد. گرچه با انعقاد برجام این شاخص باز هم افزایش یافت اما این افزایش به حدی نبود که به نرخ قبل از اعمال تحریمها در سال ۱۳۸۹ برسد.
در نهایت زمانی که در سال ۱۳۹۷ ترامپ از برجام شد و محدودیتهای تحریمی بار دیگر بر اقتصاد ایران سایه افکند، حداقل دستمزد دلاری با وضعیت مواجه شد که برای آن توصیف آن میتوان از کلمه سقوط استفاده کرد. از سال ۱۳۹۷ به این سو دامنه تغییرات حداقل دستمزد دلاری بین ۸۳ دلار تا ۱۲۰ دلار در ماه متغیر بوده است.
برآوردها حاکی از آن است که از ابتدای سال جاری تا به الان اگر متوسط نرخ ارز را معیار بگیریم، حداقل دستمزد دلاری معادل ۹۵ دلار محاسبه میشود. البته در هفتههای اخیر این شاخص به دلیل تغییرات صعودی نرخ ارز به پایینتر از ۹۰ دلار نیز کاهش پیدا کرده است.
روی هم رفته آنچه اهمیت دارد این است که اگر هدف سیاستگذار بهبود معیشتی و رفاه مردم است، یکی از اصلیترین متغیرهای هدف برای آن نرخ ارز است. نرخ ارزی که متاثر از بسیاری چیزها است که البته در این بین نقش تحریمها و محاصره دریایی از اهمیت بیشتری برخوردار است.
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است.
منبع: دنیای اقتصاد
