بحران منابع آب در ایران نتیجه سالها سیاستگذاری نادرست و بیتوجهی به ظرفیتهای طبیعی است. کارشناسان بر این باورند که برای خروج از این بنبست، نیاز به بازنگری در حکمرانی آب و مشارکت محلی وجود دارد.
بحران آب در ایران به عنوان یک چالش جدی، ناشی از دههها توسعهگرایی بدون توجه به ظرفیتهای سرزمینی و اجرای سیاستهای متناقض در بخش آب است. این وضعیت نه تنها به منابع آبی آسیب زده، بلکه به تبعات اجتماعی و اقتصادی نیز دامن زده است. یارانههای مخرب و نادیدهگرفتن تجربیات کشورهای خشک، به این بحران دامن زده و نیاز به راهکارهای فوری و مؤثر را بیشتر از همیشه نمایان کرده است.
کارشناسان بر این باورند که اصلاح وضعیت کنونی تنها در صورتی ممکن است که نسبت دولت، بازار و جامعه در حکمرانی آب بازطراحی شود. به عبارت دیگر، باید از تمرکزگرایی به سمت مدیریت حوضهای و مشارکت محلی حرکت کرد. این تغییرات میتواند به بهبود وضعیت منابع آبی و کاهش تنشهای اجتماعی ناشی از کمبود آب کمک کند.
سخنان اخیر سخنگوی صنعت آب کشور نیز نشاندهنده عمق بحران و ضرورت تغییر رویکردها است. او با اشاره به بنبستهای موجود، بر لزوم اتخاذ تصمیمات هوشمندانه و مبتنی بر آیندهنگری تأکید کرده است. در نهایت، این تغییرات نیازمند عزم ملی و همکاری بینسازمانی برای دستیابی به راهکارهای پایدار و بلندمدت در مدیریت منابع آب کشور است.
منبع: donya-e-eqtesad.com
